Vuslatı Beklemek

Vuslatı Beklemek

Nis 04

 Zamanın derinliklerinde bir yerde yoklukla örülmüş yalnızlıklarn başladığı an. Belki de günün son demleri zaman akıp gidiyor öyle ya da böyle içimi kemiren bir şeyler var elbette. Bakıp kalakalmak ardında ya da özlemle beklemek zamanın herhangi bir anını,öylesine mahzun ki sineler varıp gitmek gelse de bazen beklenen gelmeden gitmek,hiçlikte kaybolmak yok. Bir yerlerde kesişir belki ümitler kırık dökükte olsa avuçlarda ufacık bir sevgi kor gibi ama yakmasına rağmen hep ellerde hep en üstlerde. Kimbilir yanmadan yanmanın ne olduğunu ümitler tükenmeden beklemenin,özlemenin ne oldığunu.

Serin sularda üşümek mi vuslat ya da hep cehennem alevlerini büsbütün hissetmek mi? Bazen karanlıklar ardında kalsada yolunu bulabilmek mi? Görünen o ki vuslat bekleyen kişinin yüreğindeki sevgide,umutta dahası onların kocamanlığında nerde hissediyorsa kendini aslında orda ta kalbinin derinliklernden sızıp gelen bir yerde.. Vakit ..o vakit yeniden doğabilmek doğan her günle bir kez daha şükretmek sabahın ilk ışıklarıyla varlık bilinciyle bakabilmek kaybettiklerimizin ardından!!

Bu yazı toplam 34 defa okundu.